نیلز پرووس در دو شاخه متفاوت امنیت اثر فنی شناخته‌شده‌ای دارد. او همراه دیوید مازی‌یرس طرحی برای ذخیره گذرواژه با هزینه قابل تنظیم منتشر کرد و در پروژه Honeyd محیطی برای شبیه‌سازی سامانه‌های شبکه و مشاهده رفتار مهاجمان ساخت. اولی به مسئله تغییر توان سخت‌افزار در طول زمان می‌پردازد و دومی به مسئله گردآوری شواهد از تعامل واقعی شبکه. هر دو کار از یک نیاز عملی آغاز می‌شوند و نتیجه را در قالب مقاله و ابزار قابل بررسی عرضه می‌کنند.
هزینه‌ای که با سخت‌افزار تغییر می‌کند
مقاله این دو پژوهشگر در USENIX سال ۱۹۹۹ الگوریتم‌های EksBlowfish و bcrypt را معرفی می‌کند. در طرح آنان راه‌اندازی پرهزینه کلید، پایه تابع هش گذرواژه قرار گرفت. انگیزه روشن بود. اگر زمان محاسبه همیشه ثابت بماند، سخت‌افزار سریع‌تر به مهاجم امکان حدس‌های بیشتر می‌دهد. قابل تنظیم بودن هزینه اجازه می‌دهد سامانه در دوره‌های بعد، مقدار کار هر حدس را تغییر دهد و همچنان همان اصل طراحی را حفظ کند.
این ویژگی فقط هنگامی مفید است که مدیر سامانه شرایط عملیاتی را بسنجد. هزینه پایین می‌تواند مزیت مهاجم را افزایش دهد، در حالی که هزینه بیش از ظرفیت سرور روی زمان ورود و توان پاسخ‌گویی اثر می‌گذارد. نمک و هزینه نیز نقش‌های جداگانه دارند. وجود نمک باعث نمی‌شود یک گذرواژه قابل پیش‌بینی ناگهان مقاوم شود، و هزینه بالا نیاز به انتخاب مناسب گذرواژه را برطرف نمی‌کند. طرح پرووس و مازی‌یرس ابزار کنترل یکی از متغیرهای مسئله است.
رایانه‌ای که از راه شبکه شبیه‌سازی می‌شود
در مقاله Honeyd، پرووس چارچوبی برای ساخت تله‌های مجازی شبکه معرفی کرد. یک میزبان می‌تواند حضور چند سامانه با رفتار شبکه متفاوت را شبیه‌سازی کند. پاسخ‌های پشته شبکه، مسیریابی و سرویس‌های شبیه‌سازی‌شده به پژوهشگر امکان می‌دهند ببیند چه ارتباط‌هایی به نشانی‌های آزمایشی می‌رسند و یک ابزار شناسایی چگونه رفتار آن‌ها را تفسیر می‌کند. هزینه این روش با خرید و نگهداری یک دستگاه فیزیکی برای هر نمونه تفاوت دارد.
نتیجه مشاهده‌شده در تله باید در چارچوب قابلیت شبیه‌سازی خوانده شود. دریافت یک درخواست نشان می‌دهد بسته‌ای به آن نشانی رسیده است، اما به‌تنهایی هویت فرستنده، هدف نهایی یا موفقیت حمله را اثبات نمی‌کند. برای تفسیر، ثبت زمان، وضعیت سرویس و جزئیات پاسخ اهمیت دارد. کار پرووس در کنار پژوهش گذرواژه نشان می‌دهد یک متخصص عملی چگونه از پرسش قابل اندازه‌گیری آغاز می‌کند و محدودیت‌های ابزار را در تفسیر نتیجه دخالت می‌دهد. هر دو مقاله هنوز نمونه‌ای روشن برای خواندن روش پژوهش و تفکیک ادعا از مشاهده‌اند.
